ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ

Osvaldo Fresedo

Osvaldo Fresedo

 

5 Μαϊου 1897 – 18 Νοεμβρίου 1984
Τόπος γέννησης: Buenos Aires, Argentina
Ψευδώνυμο: La pibe de La Paternal
Μουσικό όργανο: Bandoneon

 

O Osvaldo Fresedo ήταν ο μακροβιότερος συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας στην ιστορία του tango. Οι συνθέσεις του καταγράφονται σε άνω των 1200 ενώ τα χρόνια στα οποία ήταν ενεργός υπολογίζονται περίπου στα 63. Όπως εντυπωσιακή ήταν η καριέρα του άλλο τόσο ήταν και η μουσική του με το χαρακτηριστικό μουσικό στυλ του να αποτελείται από απλούς ρυθμούς και όμορφες μελωδίες.

 

---------- Τα Πρώτα Χρόνια ----------

 

Ο Osvaldo Freseso γεννήθηκε στο Buenos Aires και προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Στην ηλικία των 10 ετών ο μικρός Fresedo και η οικογένεια του μετακόμισαν στην γειτονία La Paternal, που θεωρούταν μια εργατική γειτονιά. Αυτό το παιχνίδι της μοίρας είναι που αργότερα θα βοηθήσει τον Fresedo να κερδίσει το ψευδώνυμο “El pibe de la Paternal” (Το παιδί της γειτονιάς La Paternal). Το πάθος του για την μουσική και για το bandoneon ξεκίνησε όταν μια μέρα βρέθηκε τυχαία σε μια παράσταση σε ένα μικρό μπαρ που βρισκόταν στην συμβολή των οδών Chorroarin και Triunvirato. Εκεί παρακολούθησε ένα μουσικό τρίο που αποτελούταν από τον Domingo Salerno στην κιθάρα, τον Augusto Berto στο bandoneon και τον μοναδικό Francisco Canaro στο βιολί. Ο Fresedo μαγεύτηκε από την μουσική και αποφάσισε να δημιουργήσει και αυτός ένα μουσικό τρίο μαζί με τον αδερφό του, Emilio, στο βιολί και τον Martin Barreto στην κιθάρα. Δυστυχώς δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει ένα bandoneon που τόσο λαχταρούσε και έτσι προσωρινά ξεκίνησε να παίζει μουσική με κονσερτίνα (=μουσικό όργανο που μοιάζει με bandoneon αλλά μικρότερο σε μέγεθος και με 20 κουμπιά σε κάθε πλευρά). Όταν κατάφερε επιτέλους να μαζέψει 60 πέσος αγόρασε το bandoneon και η ίδια η μητέρα του τον εκπαίδευε στα πρώτα του βήματα.

 

Βρισκόμαστε στο 1913 όπου ο Fresedo με το τρίο του αρχίζει να γίνεται γνωστός στις γειτονιές του Buenos Aires. Αρχικά παίζοντας στο Café Paulin, αργότερα στο καμπαρέ Montmartre, ύστερα από πρόσκληση του φίλου του –Eduardo Arolas-, ενώ αρκετές εμφανίσεις έκανε και στο μαγαζί Royal Pigall μετά από προτροπή του ίδιου του Roberto Firpo. Το 1914 ο Fresedo έγραψε το πρώτο του tango, το El Espiante. Το συγκεκριμένο tango το εμπνεύστηκε από τις σειρήνες της αστυνομίας που άκουγε καθημερινά στην γειτονιά του. Το El Espiante παίχτηκε για πρώτη φορά στο café La Oracion από την ορχήστρα του Augusto Berto. To 1916 o Fresedo σχημάτισε ένα ντουέτο μαζί με τον, επίσης μπαντονεονίστα, Vicente Loduca υπό την δισκογραφική εταιρία Victor και ένα πρώιμο παράδειγμα του μουσικού στυλ του είναι το tango, Amoniaco. Αργότερα ο Fresedo θα συνεργαστεί με τον πιανίστα Juan Carlos Cobian και τον βιολιστή Tito Roccatagliata. Η γνωριμία του Fresedo με τον Cobian είναι κομβικής σημασίας όπως θα δούμε και πιο μετά καθώς θα παίξουν μεγάλο ρόλο αργότερα στην μουσική εξέλιξη του tango στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Στα tangos που έπαιζαν αρχίζουμε και παρατηρούμε μουσικά στοιχεία όπως απαλές μελωδικές αποχρώσεις και εντυπωσιακά σόλο στο πιάνο που διατηρούν μία εκλεπτυσμένη “γεύση” χωρίς όμως να χάνεται το βαθύτερο νόημα των tangos. Το 1918 είναι μια ιδιαίτερη χρονιά για τον Fresedo. Είναι η χρονιά όπου θα σχηματίσει την πρώτη του ορχήστρα (Σεξτέτο) με σημαντικά ονόματα στην σύνθεση όπως αυτό του πιανίστα Jose Maria Rizzuti και του βιολιστή Julio De Caro. Με την ορχήστρα αυτή η επιτυχία και η δόξα του εκτοξεύτηκε και οι παραστάσεις που έδινε στο Casino Pigall είναι μυθικές.

 

---------- Η Χρυσή Εποχή ----------

 

Είναι οι αρχές της δεκαετίας του 20 και πιο συγκεκριμένα η χρονιά 1920, όπου ο Fresedo μαζί με τον πιανίστα Delfino και τον βιολιστή Roccatagliata, ταξιδεύουν στο Camden, της πολιτείας New Jersey των ΗΠΑ. Η αποστολή τους είναι να ηχογραφήσουν μερικά tangos για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρίας που ανήκαν. Όταν ξαναγύρισε στην πατρίδα του, ο Fresedo ανασχημάτισε την ορχήστρα του αλλά αυτήν την φορά με τον καλό του φίλο Cobian στο πιάνο. Η επιτυχία δεν θα αργήσει να έρθει ξανά και ο η ορχήστρα του Fresedo γίνεται περιζήτητη εκείνη την περίοδο. Το δίδυμο Fresedo-Cobian εισάγει νέες μουσικές καινοτομίες και ο κόσμος τους λατρεύει. Μεταξύ του 1922 και 1925 ο Fresedo ηχογραφεί tango για την δισκογραφική Victor. Μερικά θαυμάσια κομμάτια από εκείνη την περίοδο είναι το υπέροχα “Vida mia” και “El Once”. Η αποδοχή του κόσμου προς το πρόσωπο του Fresedo είναι εκπληκτική και αυτός δεν τους απογοητεύει συνθέτοντας συνεχώς καινούργια tango. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως μεταξύ του 1925 και 1928 ο Fresedo ηχογράφησε για την δισκογραφική εταιρία Odeon 600 κομμάτια (!).

 

Το 1927 η επιτυχία και η ζήτηση του Fresedo ήταν τέτοια που τον ανάγκασε να δημιουργήσει 4 ορχήστρες και να τις βάλει να παίζουν ταυτόχρονα σε διαφορετικά μαγαζιά στις γειτονίες του Buenos Aires. Την κεντρική την διεύθυνε ο ίδιος παίζοντας στο καμπαρέ Tabaris και στο LR9radio, την δεύτερη ο Alfonso Lacueva στο μπαρ “Fresedo”, την Τρίτη ο πιανίστας Nicolas Vaccaro και την τέταρτη ο ανερχόμενος σταρ Carlos Di Sarli. Ο αστικός μύθος λέει ότι ο Fresedo πηγαινοερχόταν συχνά μέσα στην νύχτα, από το ένα μαγαζί στο άλλο όπου έπαιζαν οι ορχήστρες του, για να δώσει το παρόν και να ανταποδώσει στο ελάχιστο που μπορούσε την αγάπη του κόσμου προς αυτόν. Αρκετά από τα tango που ηχογράφησε περιλαμβάνουν εξαιρετικούς τραγουδιστές όπως ο Juan Carlos Thorry, o Teofilo Ibanez και φυσικά ο Ernesto Fama, o διασημότερος ίσως τραγουδιστής την δεκαετία του ’20.

 

Osvaldo-Fresedo-8770e387.jpeg

( O Osvaldo Fresedo με το σεξτέτο του)

 

Το 1933 και αφού προηγουμένως έχει ταξιδέψει σε Παρίσι και Νέα Υόρκη για να ηχογραφήσει tango για την δισκογραφική εταιρία Brunswick, o Fresedo επιστρέφει στην RCA Victor. Εκεί μεταξύ άλλων ηχογραφεί ξανά το διάσημο tango του: El Espiante, το Araca la Cana (που χρησιμοποιήθηκε για την ταινία Los Tres Beretines) και ένα χρόνο αργότερα, το 1934, το θρυλικό Tigre Viejo. Ακούγοντας το συγκεκριμένο tango, παρατηρούμε το “αριστοκρατικό” στυλ του Fresedo με τον δυνατό ρυθμό αλλά και την ωραία μελωδία. Ένα άλλο αξιοσημείωτο tango, χαρακτηριστικό του στυλ του Fresedo, είναι το Vida mia όπου είναι φανερή η έμφαση στην μελωδία χωρίς να θυσιάζεται το ρυθμικό κομμάτι του τραγουδιού. Την περίοδο εκείνη ο Fresedo συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή Roberto Ray που έμελλε να γίνει ο διασημότερος τραγουδιστής του και σημείο αναφοράς. Η φωνή του Ray ταιριάζει άψογα με το κομψό στυλ του Fresedo και αυτό μπορούμε να το δούμε σε tangos όπως το Canto de Amor, Como aquella princesa, Isla de Capri και φυσικά το προαναφερθέν Vida mia. Το ημερολόγιο γράφει 1939 όταν μικρές αλλαγές προκύπτουν για την ορχήστρα του Fresedo. Την θέση του Roberto Ray στο τραγούδι παίρνει ο Ricardo Ruiz μαζί με τον Carlos Mavel και στην συνέχεια ακολουθεί o Carlos Roldan.

 

---------- Τα υπόλοιπα Χρόνια----------

 

Οι αρχές της δεκαετίας του ’40 σηματοδοτούν μια νέα εποχή για τον Fresedo και για το tango γενικότερα. Νέοι μουσικοί βγαίνουν στο προσκήνιο όπως πχ. ο Anibal Troilo, o Osvaldo Pugliese, o Miguel Calo, o Alfredo De Angelis, o Ricardo Tanturi και ο Angel D’Agostino. Μαζί τους φέρνουν σημαντικές αλλαγές για το tango και αναπροσαρμόζουν τα μουσικά δρώμενα εκείνης της εποχής. Ο Fresedo δεν έμεινε αμέτοχος. Ακολουθώντας  το ρεύμα της εποχής, προσαρμόστηκε στα δεδομένα χωρίς όμως να αλλάξει ιδιαίτερα το στυλ για το οποίο ήταν γνωστός. Μία από τις καινοτομίες που εισήγαγε είναι η ενσωμάτωση της άρπας και του βιμπράφωνου στην ορχήστρα του. Σε μερικά tango μπορούμε να ακούσουμε ακόμα και την διακριτική χρήση ντραμς. Μία ακόμα αλλαγή είναι η μείωση του ρυθμού και η έμφαση στην μελωδία τόσο από την πλευρά των μουσικών οργάνων όσο και από την επιλογή τραγουδιστών με “ζεστότερη” χροιά όπως ο τραγουδιστής Oscar Serpa. O Serpa διαδέχθηκε τον Ricardo Ruiz όταν ο τελευταίος –μαζί με άλλους μουσικούς- άφησε την ορχήστρα του Fresedo για να ενσωματωθεί σε μια καινούργια ορχήστρα (Orquesta Tipica Argentina) που έπαιζε tango με παρόμοιο στυλ όπως αυτό του Fresedo. Άξια αναφοράς είναι η προσθήκη του βιολιστή Elvino Vardaro στην ορχήστρα του Fresedo. Ο Vardaro θεωρείται ένας από τους κορυφαίους βιολιστές στην ιστορία του tango. To 1945 o Fresedo θα εγκαινιάσει το δικό του μαγαζί, “Rendez-Vous” και θα μειώσει τις παραστάσεις του σε άλλα μαγαζιά που έπαιζε. Δύο χρόνια αργότερα (1947) ο τραγουδιστής Serpa θα αποχωρήσει και την θέση του θα αναλάβει ο Osvaldo Cordo.

 

Βρισκόμαστε αισίως στις αρχές του 1950 όπου βλέπουμε τον Fresedo να ηχογραφεί κομμάτια για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρίας Columbia, με τους Armando Garrido και Hector Pacheco να ξεχωρίζουν στο τραγούδι. O Fresedo ήταν επίσης ένας από τους πρώτους μαέστρος που ηχογράφησε tango σε στέρεο (1959). Η ακούραστη όρεξη του Fresedo έφτασε μέχρι το 1980 όπου μέχρι τότε διηύθυνε συνεχόμενα την ορχήστρα του και συνέθετε θαυμάσια tango όπως μόνο εκείνος ήξερε. Τελευταίος του τραγουδιστής ήταν ο Argentino Ledesma. Ήτανε Νοέμβριος του 1984 όταν ο Fresedo έκλεισε για πάντα τα μάτια του.

 

---------- Το μουσικό Στυλ ----------

 

Ο Osvaldo Fresedo θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρος του tango και όχι άδικα. Ήταν αυτός που μαζί με άλλους εξαιρετικούς μουσικούς όπως o Julio De Caro, Francisco Canaro και Juan Carlos Cobian αποτέλεσαν την Guardia Vieja (Παλαιά Φρουρά) του tango. Το ιδιαίτερο στυλ του Fresedo μπορεί να αναγνωριστεί από τους μουσικούς τόνους και από τα ασυνήθιστα όργανα που χρησιμοποιεί. Παρότι ο ίδιος ήταν μπαντονεονίστας, συνήθιζε να βάζει τους βιολιστές να παίζουν μπροστά από τους μπαντονεονίστες, στην σύνθεση της ορχήστρας. Αυτό σημαίνει ότι έδινε ιδιαίτερη σημασία στην μελωδία, χαρακτηριστικό του κομψού και αρχοντικού στυλ που τον διέκρινε. Η άρπα και το βιμπράφωνο που χρησιμοποιούσε έδιναν μερικές ρομαντικές πινελιές στο γενικό σύνολο ενώ τα ντράμς συνέβαλαν πολλές φορές στο να διατηρηθεί ο ρυθμός και να “χρωματιστούν” ομορφότερα τα κομμάτια του. Σημείο αναφοράς επίσης στην ορχήστρα του Fresedo είναι η έλλειψη των σόλο είτε μιλάμε για βιολί είτε για bandoneon. Πεποίθηση του ήταν η μουσική από την ορχήστρα του να παράγεται ισομερώς και να μην πρωταγωνιστεί κάποιο μουσικό όργανο σε βάρος των υπολοίπων. Όπως είχε αναφέρει και ο ίδιος άλλωστε: "Η μαγεία δεν είναι στη δεξιοτεχνία, χρήσιμη για τους σολίστες, αλλά ολόκληρη η ορχήστρα να “φτάνει” στην ψυχή κάποιου".

 

Για τους ιδιαίτερα παρατηρητικούς, η λειτουργία και η σύνθεση της ορχήστρας του Fresedo παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την ορχήστρα του μοναδικού, Carlos Di Sarli. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο καθώς μια βαθειά φιλία ένωνε αυτούς τους δύο άνδρες και ο Fresedo στάθηκε ως πρότυπο για την μετέπειτα εξέλιξη του Di Sarli. To λεπτό και γεμάτο υπέροχες μελωδίες στυλ του Di Sarli είναι φανερώς επηρεασμένο από τον Fresedo. Καθόλου έκπληξη δεν αποτελεί το γεγονός πως το tango παρότι ήταν καθημερινό κομμάτι της φτωχής εργατικής τάξης, μπήκε και στα σαλόνια της υψηλής κοινωνίας, με τον Fresedo να συμβάλει τα μέγιστα χάρη στο θαυμάσιο στυλ του. Το στυλ του Pibe de la Paternal.

 

Πηγές:  (https://en.wikipedia.org/wiki/Osvaldo_Fresedo, https://www.el-recodo.com/osvaldofresedo-en?lang=en, http://www.todotango.com/english/artists/biography/41/Osvaldo-Fresedo/)

Date

25 Μαρτίου 2020

Tags

Old Guard

Επικοινωνία

Facebook Page

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ακολούθησε μας:

© COPYRIGHTS 2018 ELTANGO.GR ALL RIGHTS RESERVED

Search