Η οδός Parana 440 είναι η οδός όπου κάποτε βρισκόταν το διάσημο καμπαρέ “Chantecler”. Το Chantecler θεωρείται ως το πιο διάσημο καμπαρέ της εποχής του στο Buenos Aires.
Το “El Chantecler” (ή “Chanteclaire” όπως αρχικά λεγόταν) ήταν ένα εντυπωσιακό μέρος. Φιλοξενούσε παραστάσεις από ταχυδακτυλουργούς, ζογκλέρ, ακροβάτες και κάθε είδους καλλιτέχνες του χώρου, σχεδόν σαν τσίρκο. Η κύρια αίθουσα μεγάλου μεγέθους είχε τραπέζια για να παρακολουθεί τα σόου το κοινό καθώς και πίστα για τους χορευτές και ένα μπαρ. Η κεντρική αίθουσα περιβαλλόταν από μπαλκόνια παρόμοια με αυτά που είχαν τα μοντέρνα θέατρα της εποχής. Μια λεπτομέρεια που χαρακτήριζε την πολυπλοκότητα αυτού του χώρου ήταν η αρχιτεκτονική των μπαλκονιών, τα οποία περιείχαν ιδιωτικές καμπίνες που χάριζαν απόλυτη ιδιωτικότητα πίσω από τις κόκκινες βελούδινες κουρτίνες. Το καμπαρέ περιείχε επίσης ιδιωτικές εισόδους ενώ μπορούσε κάποιος να παραγγείλει διάφορα γεύματα και τα ποτά τηλεφωνικά. Οι καμπίνες είχαν ειδική τζαμαρία όπου μπορούσαν να επιτρέψουν στον θεατή να δει χωρίς όμως να τον δουν. Υπήρχε ακόμη και ιδιωτικός χώρος στάθμευσης. Ένα άλλο στοιχείο της εξοχότητας αυτού του μέρους ήταν μια θερμαινόμενη πισίνα, όπου νεαροί κολυμβητές πραγματοποίησαν παραστάσεις στο νερό, προς ευχαρίστηση του κοινού. Η καλλιτεχνική ποιότητα των εκδηλώσεων του καμπαρέ ήταν πάντα υψηλού επιπέδου όπως άλλωστε και το κοινό που το επισκεπτόταν. Η σκηνή του φιλοξενούσε αξιομνημόνευτες παραστάσεις από την βιομηχανία της ψυχαγωγίας, της μουσικής και δράσης. Μεταξύ των μελών του ακροατηρίου ήταν πολιτικοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες και τουρίστες, για τους οποίους ήταν "απαραίτητο" να επισκεφτούν το Chantecler.
(Εσωτερική όψη της κεντρικής αίθουσας του καμπαρέ El Chantecler)
Ιδιοκτήτης του Chantecler ήταν ένας Γάλλος, ο Charles Seguin, ο οποίος είχε στην κατοχή του και άλλα σπουδαία καμπαρέ όπως το Tabaris, το Casino, και πολλά άλλα. Ο Seguin προσέλαβε μία ομάδα επαγγελματιών με επικεφαλής τον Juan Garesio ό οποίος με την σειρά του ήταν ιδιοκτήτης ενός οίκου ανοχής. Ο Garesio και η ομάδα του ανέλαβαν την καλλιτεχνική διεύθυνση και οργάνωση του καμπαρέ με απόλυτη επιτυχία, γεγονός που τους οδήγησε να απολαμβάνουν την αμέριστη εμπιστοσύνη του Seguin. Ο Γάλλος επιχειρηματίας ήταν τόσο ευχαριστημένος από την απόδοση του Garesio που αργότερα κληροδότησε σε αυτόν και την γυναίκα του, Μαντάμ Ritana, όλη του την περιουσία καθώς ο ίδιος δεν είχε κανένα κληρονόμο εν ζωή. To Chantecler έκανε πρεμιέρα το Δεκέμβριο του 1924 με τον Julio De Caro και την ορχήστρα του που εκείνη την εποχή ήταν η πιο διάσημη. Ο Julio De Caro έπαιξε εκεί για πρώτη φορά το περίφημο tango του “Buen amigo” το οποίο ήταν αφιερωμένο στον καλό του φίλο Δρ. Ricardo Finochietto, έναν διάσημο χειρούργο που ήταν θαμώνας του μαγαζιού.
(O Julio De Caro με την ορχήστρα του)
Η σκηνή του φιλοξένησε πολλές σπουδαίες ορχήστρες, αλλά εκείνος που την κατέλαβε για πολλά χρόνια ήταν ο μαέστρος Juan D'Arienzo. Ο ομιλητής και διασκεδαστής αυτού του καμπαρέ ήταν ο Angel Sánchez Carreño (El Principe Cubano), ο οποίος βάφτισε τον D'Arienzo με το ψευδώνυμο "Rey del compás". Ήταν στο Chantecler, όπου γεννήθηκε το ιδιαίτερο στυλ του D'Arienzo, με την ενσωμάτωση του πιανίστα Rodolfo Biagi, ο οποίος ήταν ο δημιουργός αυτού του νέου τύπου επιταχυνόμενου ρυθμού. Αυτό συνέβη τυχαία το 1935, όταν ο D'Arienzo, κουρασμένος από την επαναλαμβανόμενη απουσία του πιανίστα Lidio Fasoli, ζήτησε από τον Biagi, ο οποίος ήταν τακτικός θαμώνας στο Chantecler, να συμμετάσχει στην ορχήστρα. Την ίδια χρονιά, ο Carlos Gardel, ο θρυλικός τραγουδιστής του tango και δημιουργός του τρόπου που τραγουδιόντουσαν τα tango εκείνη την εποχή, πέθανε τραγικά στην Κολομβία, σε συντριβή αεροπλάνου. Όταν έγινε αυτοψία στο σώμα του Gardel, βρέθηκε μια σφαίρα στον αριστερό του πνεύμονα. Αυτό άνοιξε μια έρευνα και έντονες συζητήσεις για το τι συνέβη στο αεροπλάνο πριν από τη συντριβή. Αλλά η απάντηση δεν ήταν εκεί...
(O Θρυλικός τραγουδιστής του tango, Carlos Gardel)
Αυτή η ιστορία άρχισε τη νύχτα της 28ης Δεκεμβρίου 1924, όταν το ντουέτο Gardel - Razzano προσκλήθηκε για να παίξει μουσική στο σπίτι της Madame Ritana. Η νύχτα πήγε ως συνήθως, - γευστικά ποτά, όμορφες γυναίκες, μουσική και μερικά tangos και λαϊκά τραγούδια που έπαιζε το ντουέτο. Το πρωί, κάποιος πρότεινε να συνεχιστεί το πάρτι στο πολυτελές καμπαρέ Armenonville. Τη στιγμή της αναχώρησης, η Ritana πλησίασε τον Gardel και τον έπεισε ότι δεν ήταν καλό να πάει σε ένα πολυτελές καμπαρέ με την κιθάρα του και ότι θα ήταν καλύτερο να αφήσει το όργανο στο σπίτι της. Αυτό φυσικά ήταν μια ‘πρόσκληση’, την οποία ο Gardel καταλάβε αμέσως και άφησε την κιθάρα του στο σπίτι της. Μέρες αργότερα, υπό την πρόφαση της ανάκτησης της κιθάρας του, ο τραγουδιστής συναντήθηκε με την όμορφη Ritana. Όπως αναφέραμε πιο πάνω, η Ritana ήταν παντρεμένη με τον Juan Garesio. Όταν ο Garesio έμαθε για τη σχέση μεταξύ της συζύγου του και του τραγουδιστή, φυσικά, αποφάσισε να δώσει ένα μάθημα στο Gardel. Το σχέδιο που προετοίμασε ο εξαπατημένος σύζυγος ήταν απλό: Θα περίμενε τον Gardel στην έξοδο του θεάτρου San Martín, όπου έπαιζε με τον Razzano και εκεί θα εξαπέλυε την εκδίκηση του. Αυτό συνέβη τη νύχτα της 11ης Δεκεμβρίου 1925, που ήταν τα γενέθλια του Gardel. Ήταν αυγή όταν ο Gardel εγκατέλειπε το θέατρο για να γιορτάσει τα 35α γενέθλια του με κάποιους φίλους.
Η πρώτη στάση του εορτασμού ήταν το Palais de Glace. Από εκεί πήγαν στο Armenonville και έξω από αυτό το μέρος ήταν όπου συναντήθηκαν ο Gardel με τον Garesio και τη συμμορία του. Ο Garesio δεν έχασε χρόνο και επιτέθηκε αμέσως στον Gardel. Ο Elias Alippi (ένας διάσημος θεατρικός συγγραφέας, διευθυντής θεάτρου και ηθοποιός) και άλλοι παρενέβησαν αμέσως και κατάφεραν να ηρεμήσουν τον Garesio ενώ ο Gardel και οι φίλοι του μπήκαν σε ένα αυτοκίνητο σκεφτόμενοι ότι τελείωσε η περιπέτεια τους. Αλλά ο Garesio, επιθυμώντας εκδίκηση, τους ακολούθησε και στο σταυροδρόμι των δρόμων Libertador και Agüero τους συνάντησε ξανά. Ακολούθησαν φωνές και προσβολές ενώ στη συνέχεια πάλεψαν και ξαφνικά ο Garesio πυροβόλησε με το όπλο. Ο Gardel είχε τραυματιστεί. Ο Garesio και οι άνδρες του διέφυγαν και ο Gardel πήγε στο νοσοκομείο, όπου βρήκαν τη σφαίρα στον αριστερό του πνεύμονα. Μετά από διάσκεψη, οι γιατροί συμφώνησαν σε δύο πράγματα: πρώτον, ήταν πολύ επικίνδυνο να γίνει εγχείρηση στο σημείο που βρισκόταν η σφαίρα και έπρεπε να την αφήσουν στη θέση της και δεύτερον ότι ο σκοπός του πυροβολισμού ήταν για να τον σκοτώσει.
Λίγες μέρες ξεκούρασης και ο Gardel ανάρρωσε. Το τραύμα δεν ήταν θανατηφόρο. Ο Alberto Barceló, σημαντικός πολιτικός της εποχής εκείνης και θαυμαστής του Gardel ανησυχώντας για την υγεία του τραγουδιστή αποφάσισε να συμμετέχει στην ιστορία. Ο Barceló ήξερε ότι η σχέση του Gardel με τη Ritana δεν ήταν σημαντική, αλλά γνώριζε επίσης ότι ο Gardel δεν θα έκανε πίσω, φοβούμενος μια απλή σφαίρα. Επιπλέον, ο Garesio δεν φάνηκε ικανοποιημένος με την έκβαση της κατάστασης και ήθελε περισσότερα. Έτσι ο Gardel πείστηκε από τον Barceló ότι η επιμονή στη σχέση, θα μπορούσε να φέρει πιο σοβαρά προβλήματα ενώ ο Garesio πείστηκε επίσης να ξεχάσει το γεγονός. Η συμφωνία σφραγίστηκε από το διάσημο δεξί χέρι του Barceló , "Rugierito". Και αυτό τελείωσε τις διαφορές. Αναρωτιόμαστε αν ο Gardel έγραψε το 1926 το "Te aconcejo que me olvides" (Maffia-Curi) θίγοντας αυτή την ιστορία ...
Ο Enrique Cadícamo έγραψε στο ποίημα του “Cita a medianoche”:
“Envuelta en una nube de gasa voluptuosa
cruzaba la alegre sala del Chantecler, Ritana
mientras Gardel se asoma con su copa espumosa
de cliquot, en el palco de fina y roja pana.”
(Αυτή η σφαίρα που μπήκε στον πνεύμονα του Carlos Gardel τον συνόδευε μέχρι το θάνατό του στο Medellín, χωρίς ποτέ να δημιουργεί δυσφορία ή άλλη ασθένεια.)
Το 1960, το tango εισήλθε σε περίοδο παρακμής. Οι ιδιοκτήτες, εκτίμησαν την επιχείρηση και αποφάσισαν ότι δεν τους συνέφερε να λειτουργούν πια το καμπαρέ και έτσι αποφάσισαν να κατεδαφίσουν το Chantecler. Ο Enrique Cadícamo, ως αφιέρωμα, συνέθεσε το Tango "Adios Chantecler", το οποίο ηχογραφήθηκε από τον D'Arienzo με τη φωνή του Jorge Valdez. Η Pepita Avellaneda, μια σημαντική προσωπικότητα του tango, παρέμεινε στο Chantecler ως υπεύθυνη ρεσεψιόν για τα παλτό, μέχρι την κατεδάφισή του.
Πηγή: ( https://www.linkedin.com/pulse/el-chantecler-marcelo-solis?trk=portfolio_article-card_title )
